Forum Zuzla

[anya]

To znów ja

Tym razem prywata
Mój brat jest dziennikarzem Gazety Regionalnej w powiecie zielonogórskim i startuje w konkursie o "Nagrodę dziennikarska PL-CZ Local Press Awards"
w konkursie udział biorą jego dwa artykuły (poniżej)
miło by było gdyby zebrał trochę głosów , głosuje się klikając taką żółtą karteczkę w lewym górnym rogu
http://pressclub.home.pl/konkurs/?p=1511
http://pressclub.home.pl/konkurs/?p=1512

pod każdym z artykułów, krótka notka biograficzna, jakby się kto chciał zapoznać

konkurs trwa do 21 listopada, każdy może głosować tylko raz

[Mira]

done

[Jula]

anya, poszło..

A artykuły przeczytałam..

[anya]

Jula, i jak?
ja tą historię o panu Mirosławie słyszałam na gorąco

dzięki wielkie

[anya]

ten drugi artykuł coś dzisiaj nie działa, ponoć jutro mają poprawić, póki co, wklejam tutaj

Cytat:

Jeszcze trzy tygodnie temu Mirosław Ćwikliński (46 l.) był na dnie. Dzień zaczynał od wypicia denaturatu. Dzięki naszej pomocy zaczął nowe, trzeźwe życie. Myślał tylko o tym, żeby się napić. Mieszkał na podwórku przy rynku w Nowym Miasteczku. Mieszkańcy kamienicy bali się, że po pijanemu spali ich dom. Poprosili nas o interwencję. Mirosław obiecał, że zacznie się leczyć. - Ta rozmowa dała mi dużo do myślenia - wspomina. Słowa dotrzymał. Spędził 10 dni na detoksie w Ciborzu. Wrócił odmieniony. Ze szczytu na dno - Byłem w innym świecie, nie kontrolowałem się. Dopiero teraz, na trzeźwo znów czuję, że żyję - mówi Mirosław. Ma świadomość, że otarł się o śmierć. - Doszedłem do granic ludzkiej wytrzymałości - kręci głową. Kiedyś był piłkarzem. Jako napastnik MKS Nowe Miasteczko zdobył koronę króla strzelców III ligi. Gdy skończył karierę, świat mu się zawalił. - Piłka była całym moim życiem - tłumaczy. Dorabiał na krasnalach, ale zaczęły się problemy finansowe, więc pocieszenia szukał w alkoholu. Stracił żonę i dzieci. - Przepraszam ich za wszystkie złe chwile. Wiem, że wyrządziłem im wiele złego - mówi. Zacząć od nowa Przez te wszystkie lata przeszedł już kilka odtruć. Za każdym razem po wyjściu z Ciborza był pewien, że sam poradzi sobie z chorobą alkoholową. Znów jest na początku drogi do trzeźwego życia. Wie, że alkoholikiem będzie do końca życia. Uświadomił sobie, że bez terapii znów zacznie pić, gdy wrócą problemy. - Jestem nerwowy i każdy kryzys sprawiał, że wracałem w ciąg - mówi. Dlatego po raz pierwszy w przyszłym tygodniu ma spotkanie z terapeutą, zapisze się także na spotkania grupy AA. W "rehabilitacji" pomaga mu również nowa, dorywcza praca. Drżą mu ręce, gdy podnosi kubek z kawą. - Dopada mnie padaczka alkoholowa i muszę brać tabletki na wątrobę - zdradza. Dług wdzięczności - Za to, co narobiłem po pijaku, jest mi teraz bardzo głupio. Czuję na sobie wzrok ludzi - mówi. Dach nad głową znalazł u przyjaciół w Miłakowie. - Pomagali mi już dziesiątki razy, za co mam u nich ogromny dług wdzięczności - mówi. Nie zapomina również o paniach z Ośrodka Pomocy Społecznej w Nowym Miasteczku. To one zawiozły go do Ciborza. - Jakby teraz ktoś postawił przede mną kieliszek wódki, to nie wypiję - oświadcza stanowczo. Pierwszą, poważną próbę zdał celująco, gdy spotkał się ze starymi kumplami. - Jednego machniesz, to nic ci się nie stanie - przekonywali. Wytrzymał. - Gdybym wziął łyka, to znowu bym pił - przyznaje. Myśli tylko o tym, żeby być szczęśliwym. Co potrzebuje do szczęścia? - Nie pić, uzyskać wybaczenie rodziny oraz stałej pracy - wylicza. - Przydałby się jeszcze własny kąt - dodaje. Zapewnia, że postara się poukładać sobie życie. W końcu to sprawa życia i śmierci, a jemu - jak twierdzi - chce się żyć. Kamil Kromski Nota od autora: Przy wrzucaniu poprzedniego artykułu popełniłem błąd – na prawdę ukazał się w nr 104 z 01.10.10. Pierwszy artykuł przed zebraniem materiału miał mieć wydźwięk interwencyjny. O pomoc poprosili mnie mieszkańcy kamienicy, która nie mogła poradzić sobie z panem Mirosławem. Na miejscu okazało się, że nie należy od do „zwykłych” pijaczków. Przez blisko godzinę rozmawiał ze mną szczerze o swoim problemie, życiu, próbach zerwania z nałogiem. Gdy dostał ode mnie bułkę z kiełbasą miał prawdziwe łzy w oczach. Zauważyłem w nim człowieka, który rzeczywiście chce zmierzyć się ze swoim problemem. Okazało się, że w trakcie pisania tego artykułu miejscowe władzy zmobilizowały się i również podały mu pomocną dłoń. Drugiego artykułu - w planach – nie miałem. Odwiedzając Nowe Miasteczko trzy tygodnie później zostałem zauważony przez jedną z pracownic miejscowego Ośrodka Pomocy Społecznej. Już kilka minut później zadzwoniła do mnie z nietypową prośbą: „ jest u nas pan Mirosław i bardzo chce się z panem spotkać, podziękować” – usłyszałem zaskoczony. Już na miejscu zobaczyłem odmienionego pana Mirosława, świeżo po odwyku. Nie poznałbym go na ulicy. Przez prawie godzinę rozmawialiśmy w cztery oczy. Stwierdził, że „nasza dyskusja” sprzed trzech tygodni – choć był pijany – cały czas jest w jego głowie i pamięta każde słowo. Tłumaczył, że po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuł wówczas tyle siły do zerwania z nałogiem. Po uściśnięciu sobie dłoni podziękował mi i poprosił jeszcze o numer telefonu. „Być może będę jeszcze potrzebował kiedyś takiej rozmowy” – usłyszałem. Numer wykorzystał dotychczas tylko raz. Około dwóch miesięcy temu zadzwonił – co ważne – trzeźwy. Opowiadał, że ma pracę, jakoś stara sobie układać życie. Pytał jak może się starać o mieszkanie komunalne. Na koniec powtórzył, że „dalej chce mu się żyć”.

[gosiowo]

anya, done
nawet z Twoim bratem w jednej firmie mieliśmy okazję pracować

[dorka]

[anya]

gosiowo, o proszę kto by się spodziewał

dziękuję za głosy

[Strusiek]

[Jack Daniel's]

[Wankol]

[filonka]

[Anusia]

[Cykada]

poszło

[duskabest]